Santiago en São Nicolau

Bedankt allemaal voor jullie reactie.

@Cindy, wij hebben anderhalve week geleden een uitzending gezien van "helemaal het einde". Maar volgen doen we het niet. We zitten ook maar heel kort op São Vicente, eigenlijk alleen omdat er geen aansluiting is tussen de vlucht vanuit São Nicolau en de boot naar Santo Antão. Wel leuk om te horen dat je ook pas in Kaapverdië bent geweest.

Dag 3: Santiago - stuwmeer en schildpadden
Vandaag zijn we het avontuur aangegaan. We hebben een auto gehuurd en zijn naar Achada Fazenda gereden. Daar in de buurt moest een stuwmeer zijn waar veel vogels zitten. Maar ja, waar? Bij aankomst in het plaatsje hebben we maar even iemand aangeschoten. Helaas spreken de meeste mensen alleen Creools (een mengeling van Portugees en Afrikaanse talen) dus dat is wat lastig communiceren. Maar met Spaans en handgebaren kom je ook een eind. Uiteindelijk bood iemand aan om ons naar het meer te leiden. Hij zette zijn spullen aan de kant en stapte in onze auto. Nadat hij ons eerst naar een klein meertje aan de zee bracht, wat dus niet ons doel was, begreep hij wat we wilden en stuurde ons de juiste richting op. Even buiten het plaatsje zagen we ineens een bordje met de naam van de stuwdam. We hebben de vriendelijke man teruggebracht, wat geld gegeven en zijn naar het stuwmeer gegaan.
De stuwdam is gebouwd door Chinezen en er staat zelfs een Chinees prieeltje bij. Bij het stuwmeer loopt niet echt een wandelpad maar je kunt wel bij het water in de buurt komen en er dan omheen wandelen. We zagen verschillende vogels (we hebben ze nog niet allemaal kunnen determineren) en ook kleurrijke libellen en vlinders.

Omdat we van Clodio hadden gehoord dat er in de buurt schildpadden waren die je alleen 's avonds kunt zien, zijn we doorgereden naar Pedra Badejo. Daar wilden we eerst een hapje gaan eten. We werden bij een tentje, waar ze geen eten bleken te serveren, aangesproken door een behulpzame inwoner. Hij nam ons mee naar een eetgelegenheid en wilde ons ook wel de plek aanwijzen waar we de schildpadden konden zien. Hij had in Boston gestudeerd en in andere Amerikaanse steden gewoond en sprak daardoor knauwerig Amerikaans.
Na het eten stapte hij bij ons in de auto en leidde ons naar een straat waar hij weer iemand anders aansprak. Die bracht ons vervolgens naar een groepje jongens die de schildpadden beschermen. Dit doen ze door de eieren die de schildpadden leggen weer op te graven en in een apart veldje te herbegraven met een bordje met datum erbij. Ze bewaken de eieren en de vrouwtjesschildpadden zodat ze niet worden geroofd en/of gedood. Goed werk! Maar dit jaar zijn er helaas toch 5 schildpadden gedood.
De jongens groeven een nest uit waar diverse schilpadjes uit het ei waren gekomen. We mochten deze schildpadjes naar de rand van het water brengen waar ze vervolgens zelf richting zee liepen. Erg bijzonder. We hebben de jongens wat geld gegeven en de behulpzame man thuis afgezet. Daarna zijn we terug naar Praia gereden.

Dag 4: Santiago - Afrikaanse markt en São Nicolau
Vandaag weer een reisdag. Maar eerst hebben we de auto teruggebracht en zijn naar de Afrikaanse markt, Sucupira, gegaan. Het is een hele grote rommelige kruip-door-sluip-door markt waar van alles te koop is, tot aan grote meubels toe. Daarna hebben we een gedeelte van de stad verkend dat het Plateau heet, omdat het letterlijk op een basaltplateau is gebouwd.

De vlucht naar São Nicolau was deze keer niet vervroegd dus we waren op tijd om in te checken. We hadden de koffers net ingeleverd toen Gerlinde zich ineens realiseerde dat ze haar zakmes nog bij zich had. Maar ja, de koffers waren al via de transportband richting vliegtuig. De man die ons had ingecheckt nam ons toen mee naar een verdieping lager en belde iemand die de koffer van..........Rodney terugbracht. Maar wat maakt het uit, we konden het mes opbergen.

De vlucht van zo'n 40 minuten verliep voorspoedig. Eenmaal op de luchthaven van São Nicolau aangekomen werden we verwelkomd door de Duitse eigenaar van het verblijf waar we de komende 2 nachten zitten: Casa Patio. Hij is 2 jaar geleden in Tarrafal op São Nicolau komen wonen omdat hij het Duitse weer en land zat was.

Het weer is overigens onverminderd zonnig, warm (zo'n 31 graden) en klam. Ook tegen de avond koelt het maar weinig af. In Praia had onze kamer een airco, hier in Tarrafal alleen een ventilator. Het zal dus een warme nacht worden.

Dag 5: São Nicolau - vogelexcursie en Monte Gordo
Een paar dagen terug vroeg ons reisbureau of we een vogelexcursie wilden doen op São Nicolau. Hoewel we ook plannen hadden om naar Ilhéu Raso te gaan, één van de kleinere eilanden waar endemische vogelsoorten voorkomen, trok een vogelexcursie ons natuurlijk ook wel aan. Uiteindelijk bleek de tocht naar Ilhéu Raso veel te duur te zijn dus vanmorgen om 07.00 uur gingen met Teu op pad om vogels te spotten. Teu weet wel waar sommige vogels zitten, maar een vogelaar is hij niet. Dus toen hij zeevogels zag op zee kon hij niet vertellen welke soort dit was. Wel leidde hij ons naar wat hij de Kaapverdische mus noemde die alleen daar op het eiland voorkomt. Volgens onze informatie is dat echter een andere vogel, die Teu de gewone mus noemt. We zagen ook nog een visarend maar de vogel was gevlogen voordat we een foto konden maken. Bij terugkomst op onze accommodatie hoorden we dat het reisbureau deze vogelexcursie betaalt. Dat hadden we niet zo begrepen maar is natuurlijk bijzonder aardig.

De rest van de ochtend en een deel van de middag hebben we besteed aan het beklimmen van de Monte Gordo, de hoogste berg van São Nicolau. Op het eiland rijden busjes (Aluguers) rond waar je voor weinig geld gebruik van kunt maken. Wij hebben zo'n busje genomen die ons naar het begin van de wandeling bracht. De wandeling naar de top van de berg (1312 meter) was zwaar, niet alleen vanwege het stijgingspercentage maar ook door de hitte. Maar het resultaat was het waard: constant prachtige uitzichten. Hoe hoger we richting top kwamen hoe meer wind er kwam. Daardoor werd het steeds aangenamer. Ook op de top zelf stond een heerlijk windje.
Het begin van de route naar de top is onderdeel van een rondwandeling. Toen we de berg hadden afgedaald besloten we om deze wandeling ook nog te doen. Aanvankelijk een redelijk vlakke route, maar op een gegeven moment toch wel moeilijk door de lastige afdalingen en vermoeidheid. Uiteindelijk hebben we bij elkaar zo'n 4,5 uur gelopen.

Terug bij ons verblijf hebben we onze zwemkleding aangedaan en zijn naar de zee vlak achter het verblijf gegaan. Het was heerlijk verfrissend maar de stroming was zo sterk dat we niet konden zwemmen. Met de golven kwamen ook steeds stenen mee en dat was ook niet zo fijn. De plaatselijke kinderen leken daar weinig last van te hebben.